We hebben er complete modellen, trainingen en regels voor bedacht. Maar wist je dat feedback eigenlijk een technisch begrip is, afkomstig uit de jaren ’40 en ’50? Het werd gebruikt om aan te geven hoe technische systemen zichzelf bijsturen. Pas later werd het door psychologen toegepast op menselijke interactie — als manier om elkaar te helpen groeien door middel van terugkoppeling.
Tegenwoordig is feedback zo’n beetje heilig verklaard. Er zijn vaste formats, sandwichtechnieken, beoordelingsgesprekken en feedbackcursussen. Maar zijn we er ook beter van geworden?
Wat feedback écht laat zien
Wat mij betreft is feedback veel minder objectief dan we vaak denken. Feedback zegt niet alleen iets over het gedrag van de ander, maar vooral over de innerlijke delen die op dat moment actief zijn bij degene die het geeft.
En jouw reactie daarop? Die laat op haar beurt weer zien welke delen in jou geraakt worden.
Ben jij degene die feedback geeft? Dan speelt bijvoorbeeld je innerlijke criticus misschien een rol. Die kan spreken vanuit een oprechte wens tot verbetering (supportive intentie), maar ook vanuit een drang om te controleren, te domineren of te kleineren (kritische of afbrekende intentie).
En als je feedback ontvangt? Dan komt jouw binnenwereld net zo goed in beweging. Misschien raakt het iets wat je graag wilt beschermen. Of misschien stoot je het meteen van je af, omdat je innerlijke student op dat moment in een diepe winterslaap ligt.
Een voorbeeld uit de praktijk
Laatst vertelde iemand mij dat zij, op nogal botte wijze, door een ander werd geattendeerd op de extra kilo’s die er — volgens die dame — waren bijgekomen.
Tja. Wat gebeurt daar?
Ik denk dat de innerlijke criticus van die dame actief was, met de intentie te kleineren. En eerlijk? Daar zit vaak iets onder. Een behoefte om eigen kwetsbaarheid te beschermen. Angst voor afwijzing, voor niet gezien of geaccepteerd worden om wie je bent — of hoe je eruitziet.
Mijn mening?
Houd je mening of feedback voor je als er niet om wordt gevraagd.
En voel je tóch de drang om iets te zeggen? Tel dan eerst tot tien. Stel jezelf in die tien tellen deze vragen:
- Waarom wil ik dit zeggen?
- Wat levert het me op?
- Welk deel in mij voelt zich geroepen om dit te zeggen?
Diezelfde zelfreflectie geldt trouwens ook voor je reactie op feedback. Want of je er iets mee doet, wat en wanneer — dat bepaal jij.
Jij bent de curator van wat binnenkomt.
En dan nu… een paar bonustips
Om je te helpen feedback met meer bewustzijn te geven én te ontvangen:
Bij het geven van feedback:
- Feedback komt pas echt binnen als de intentie opbouwend of ondersteunend is
- Laat alle modellen los — en spreek vanuit je hart
- Vraag jezelf: Wil ik echt de ander helpen, of wil ik vooral iets kwijt?
Bij het ontvangen van feedback:
- Blijf je verdedigen? Onderzoek wat je aan het beschermen bent
- Leg je feedback standaard terug bij de ander? Kijk of je je innerlijke student kunt activeren
- Zie je feedback als een trigger voor zelfonderzoek? Misschien mag je je perfectionist of achiever wat meer ontspannen
Feedback als groeimotor
Feedback hoeft niet polariserend of destructief te zijn. Het kan juist een ingang zijn voor zelfbewustzijn, verbinding en groei — áls je bereid bent te kijken naar wie in jou spreekt, en waarom.
In mijn programma’s CorporateGlow en VrouwenGlow leer je op deze manier met feedback omgaan. Geen trucjes of formats, maar inzicht in wie jij bent en hoe je jezelf en anderen beweegt. Zodat feedback geen mijnenveld is, maar een bedding voor menselijke groei en samenwerking.
En jij?
Welke delen zijn nu, op dit moment, bij jou actief?
Zin om feedback te geven? 🤪