Toneelstukken en kostuums.
We doen het allemaal de hele dag door: rollen spelen. De moeder, de dochter, de partner, de collega, de minnares, de leuke zus, de gezellige vriendin, de powervrouw. En soms kiezen we ervoor om onszelf in een kostuum te hijsen om de rol kracht bij te zetten.
Het zijn rollen die je helpen te overleven in het toneelstuk dat ‘de maatschappij’ heet.
De druk van verwachtingen.
Elke rol draagt een verwachting met zich mee. Wanneer jij je werkkostuum hebt aangetrokken, wordt er van je verwacht dat je aanwezig bent. Dat je doet wat er van je wordt verwacht, en dat je dit met 100% inzet doet. Hoe je je voelt of wat er thuis speelt, is op dat moment niet relevant.
De verwachtingen die bij een rol horen, zijn soms maatschappelijk ingegeven, soms door je sociale kring — maar vaak ook door jezelf. Herken je dat? Dat je zélf degene bent die de lat het hoogst legt?
Veel vrouwen zullen het waarschijnlijk herkennen: de rol van moeder betekent vaak dat je jezelf wegcijfert ten gunste van de kinderen of het gezin. Maar wordt dat werkelijk van je verwacht? Of is dat een overtuiging die je zelf bent gaan geloven?
Wie bepaalt jouw script?
Hoe zou het zijn als je je bewust wordt van de rollen die jij speelt in je leven, en waarom je ze op die manier invult? Welke overtuiging ligt eraan ten grondslag, en hoe is die ontstaan? En zou het misschien ook anders kunnen? Op een manier waar jij gelukkiger van wordt?
Een rol die wél past
Ik weet hoe het is om jezelf in rollen te plaatsen die niet bij je passen. Om ze in te vullen vanuit een interne overtuiging die eigenlijk niet van jou is. En hoe lastig het is om dat te herkennen.
Pas toen ik Voice Dialogue leerde kennen — een methode waarbij je leert in gesprek te gaan met je innerlijke delen of subpersonen — begon ik het te begrijpen. Ik ontmoette de kwetsbaarheid achter mijn toneelspel, waardoor ik kon besluiten de rol anders te gaan spelen. Authentieker. Dichter bij mezelf.
Jouw beurt op het podium
Hoe zit dat met jou? Welke rollen speel jij? En… passen ze je nog?